فَقُلْتُ : فَضَاعَ مِنْ ذلِكَ شَيْءٌ ؟ فَقَالَ : « لَا ، هُوَ عِنْدَ أَهْلِهِ » . شرح : پس گفتم كه : خوشحال داراد تو را اللَّه تعالى ، آيا دادْ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله مردمان را بيانى كه اكتفا كنند به آن بيان در زمان خودش تا احتياج به فكر به ديدِ خود نداشته باشند ؟ گفت كه : آرى ، دادْ آن را و دادْ بيان هر چه را كه احتياج به هم رسانند ايشان سوى آن تا روز قيامت . پس گفتم كه : آيا پس تلف شد از آن بيان ، چيزى كه كسى نداند ؟ پس گفت كه : نه ؛ چه همگىِ آن بيان ، نزد صاحبش است كه امام زمان است از دوازده امام ، و مردمان ديگر را حواله به پرسيدن او شده و نهى از عمل به ديدِ خود شده . [ حديث ] چهاردهم اصل : [ عَنْهُ ، عَنْ مُحَمَّدٍ ، عَنْ يُونُسَ ، عَنْ أَبَانٍ ، عَنْ أَبِي شَيْبَةَ ، قَالَ : ] سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام يَقُولُ : « ضَلَّ عِلْمُ ابْنِ شُبْرُمَةَ عِنْدَ الْجَامِعَةِ - إِمْلَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله وَخَطِّ عَلِيٍّ عليه السلام بِيَدِهِ - إِنَّ الْجَامِعَةَ لَمْ تَدَعْ لِأَحَدٍ كَلَاماً ، فِيهَا عِلْمُ الْحَلَالِ وَالْحَرَامِ ، إِنَّ أَصْحَابَ الْقِيَاسِ طَلَبُوا الْعِلْمَ بِالْقِيَاسِ ، فَلَمْ يَزْدَادُوا مِنَ الْحقّ إِلَّا بُعْداً ؛ إِنَّ دِينَ اللَّهِ لَايُصَابُ بِالْقِيَاسِ » . شرح : عبد اللَّه بن شُبْرُمه ( به ضمّ شين بانقطه و سكون باء يك نقطه و ضمّ راء بىنقطه و تخفيف ميم ) فقيه و قاضى مخالفان در كوفه بوده و در قياس ، دستى داشته ، چنانچه مىآيد در « كِتَابُ الْوَصَايَا » در حديث اوّلِ « بَابُ مَنْ أَعْتَقَ وَ عَلَيْهِ دَيْنٌ » كه باب هجدهم است كه در مسأله‌اى با ابن ابى ليلى گفتگو كرده و بر ابن ابى ليلى غالب شده به سبب قياس . جَامعه : كتابى است كه در آن صريح شده معنىهاى آيات متشابهات كه در احكام الهى است و نزد امام زمان از دوازده امام مىبوده و هست و بيان مىشود در « كِتَابُ الْحُجَّة » در احاديث باب چهلم كه « بَابٌ فيه ذِكْرُ الصَّحِيفَةِ وَ الْجَفْرِ وَ الْجَامِعَةِ وَ مُصْحَفِ فَاطِمَة عليها السلام » است .